Mogelijk evolueren onze instincten en diepste verlangens geleidelijk, maar tegenwoordig staat het individualisme van de samenleving op gespannen voet met onze oerbehoeftes. Onze samenleving word steeds individualistischer terwijl mensen toch sociale dieren zijn. We zijn namelijk het nageslacht van mensen die erbij willen horen, het was van groot belang dat we een waardevol groepslid waren. Hoewel het tegenwoordig niet meer van levensbelang is om bij een groep te horen, is dit het 99% van de mens geschiedenis wel geweest. De afwijzing van een groep in die tijd kon je het leven kosten. Hoewel dit gevaar tegenwoordig niet meer bestaat, is een groep of een ander individu de bevestiging dat we bestaan. De behoefte aan bevestiging en goedkeuring van andere is vaak de belangrijkste drijf veer in het leven.
We zullen allemaal deze behoefte voelen om ergens bij te horen. En bevestiging te krijgen dat je bij de groep hoort en gewaardeerd word. En hoewel dit voor ons allemaal geld word de nadruk toch vaak gelegd op diegene of datgene wat anders is. Iets wat erbuiten valt. Voor mij is dit instinct waaruit behoefte voorkomt bijzonder en echt. Het kopiëren van andere het herkenbaren, duidelijke waar bij ons allemaal een behoefte aan is vind ik mooi en echt.
De vormen van de kledingstukken zijn geïnspireerd op het pak. Het colbert, de overhemd, een pantalon en vrouwelijke rok. Ook de schonen zijn geïnspireerd op de nette veter schoenen die onder een pak horen.
De patronen van de kledingstukken zijn geïnspireerd op de kimono. Waar bij er zo min mogelijk naden zichtbaar zijn. Dit heb ik gedaan door de lossen delen van de patronen naast elkaar te leggen en zo veel mogelijk aan elkaar te plakken. Waardoor er amper naden zichtbaar zijn. De body bestaat uit een stuk, de kragen zijn los.
